من....

من…
مـن یه روزی دخــــتری بودم که از تـــه دل مــی خـــندیدم !
مـن یه روز آروم تــــرین اعــــصاب دُنیـــا رو داشــــتم !
اکــــنون بـی آنکـــــه شاد بـــاشــم نـــفس مــی کشــم …
بــی آنکــــه شاد باشــــم زیــــر باران راه مـــی روم …
بـی آنکـــــه شاد باشــــم زنــدگــی مــی کـــــنم …
… دیگـــــران از کـــنارم عبــــور مـــی کـننـــد ،
ســــرد و سنگـــــین !
بـی آنکــــه نامــــم را به خاطـــر بیاورنــد …
جــوری عبـــــور می کننــد ؛ که انگـار مـن نیســـــتم….
حـــــرفــی نیــــست ؛ فقـــط خســـتـه ام …
مـن دخــــــتری هـــستم که با تمـــــام تـــوان
با ســـرنوشـــت مــی جنگـــــد …
و چـه جــنـگ نابـــــرابری !!

مـن خـــــستـه ام ولــی مــَغــلوب نخــواهــــم شــــد !!

رهام جان تسلیت...